|
کابل پرس: تاریخ حداقل صد و پنجاه سال اخیر در افغانستان، حاکی از جنایات حاد علیه آنانی ست که اقلیت خوانده شده اند و حاکمانی که به نمایندگی از اکثریت فرضی یا غیر فرضی بر گرده ی مردم سوار بوده اند، آنان را گاهی به عنوان شورشی و گاهی به نام کافر سرکوب کرده اند. در کشوری که نامش را افغانستان نهاده اند، اسناد و شواهد همه نوع جنایت علیه بشریت وجود دارد؛ کوچ اجباری، نسل کشی، تجاوز جنسی، به بردگی گرفتن، تبعیض و چپاول دارایی ها.
حاکمان فعلی افغانستان نیز، در ادامه ی سیاست شاهان دیکتاتور و متعصب افغانستان، سیاست تبعیض را در پیش گرفته اند. کارنامه ی چند دهه ی اخیر نشان می دهد که تبعیض، همراه با سیاست اقلیت سازی، جزو برنامه های اصلی حاکمان ظالم امروز بوده است. اگر در دوره ی شاهان دیکتاتور افغانستان با کشتار و سر به نیست کردن مردم، دست به اقلیت سازی زده شده است، یا در دوره های پس از آن مانند رژيم طالبان، خشونت همراه با جنایات مختلف مانند نسل کشی و کوچ اجباری به یکی از اوج های دیگر خود می رسد، در سال های اخیر با سیاست تقسیم قدرت بر اساس اقلیت و اکثریت و تبلیغ اکثریت و اقلیت، تبعیض بیداد می کند.
و اما داستان هندوان افغانستان
آنانی که حتا در تقسیم بندی اقلیت و اکثریت، در بسیاری موارد نادیده گرفته شده اند.
گفت و گو با ایشور داس، شاید بتواند تصویر کامل تری از اوضاع زندگی و آنچه بر آنان می گذرد ارایه دهد.
کابل پرس: آقای ایشور داس، در افغانستان، بر اساس قومیت و ملیت تبلیغ می کنند که مثلا پشتون ها چهل و پنج درصد، تاجیک ها بیست و پنج درصد، هزاره ها ده درصد، ازبک ها پنج در صد و ...حتا گاهی اين ميزان را هم درست نمی دانند و می گویند پشتون ها شصت و پنج فیصد، تاجیک ها پانزده فیصد، هزاره ها پنج فیصد و...
به نظرشما، این تقسیم بندی ها از کجا ناشی می شود؟ دلیل این کم و زیاد کردن ها چیست؟ هندوان افغانستان در این تقسیم بندی ها کجا قرار دارند؟
ایشور داس: اجازه دهید که پیش از پیش از عزیزان سایت زیبای کابل پرس تشکر کنم که این گفت و گو را با این جانب ترتیب داده اند تا اندکی از دردهای مردم خویش را بازگو کنم.
روشن است که آمارگیری و نشر احصائیه در همه جوامع یک نیاز است. اما درجوامع متنوع و کثیرالملیتی و البته عقب مانده مانند افغانستان یک عادت زشت دیرینه وجود دارد. اینکه آمارهای نشرشده، تا کدام پیمانه به واقعیت نزدیک می باشند، ارتباط به شفافیت نظام حاکم در آن کشور دارد.
به پنداشت من، در افغانستان عزیز، ارقام نشر شده هرگز به اساس روش دقیق آمارگیری استوار نبوده اند. در نظام شاهی احصائیه گیری همه جانبه صورت نگرفت. دروقت جمهوریت داؤود خان، آمار انتشار یافته به اساس تذکره نفوس ارزیابی شد که به هیچوجه درست نمی تواند باشد. در آن هنگام برخی از نقاط افغانستان امتیاز تذکره نداشتن را هم داشت.
متأسفانه رقم دقیق تعداد هندوان افغانستان که در واقع فرزندان همان مردمان بومی این سرزمین هستند و در روند مبارزه و نبرد با عرب ها که سده ها دوام داشت، شرکت کرده و مسلمان نشدند، در دست نیست. اما بنابر موجودیت باورمندان هندو در شهر هایی از ولایات افغانستان می توان گفت که رقم شان بین پنجصدهزار تا یک میلیون می رسید. البته بیشترین شان در کابل، پروان، قندهار، لغمان، ننگرهار، خوست، گردیز، شینوار، غزنی، هلمند و قطع غن زمین زندگی شرافتمندانه داشتند.
کابل پرس: به نظر شما تقسیم بندی بر اساس ملیت افراد تا چه اندازه درست است و مشخص شدن اینکه چند درصد از کدام قوم و قبیله است چه کمکی به رشد افغانستان می کند؟
ایشور داس: به باور من در یک کشور کثیرالملیتی وکثیرالقومی مهم است که دانسته شود نفوس هر کدام آنها چه اندازه است. در کجا ها زندگی می نمایند و همینطور تاریخ آنها چیست. اما در افغانستان مقاصد بالا در نظر نبوده است.
به دلیل اینکه بی احترامی ها وتعصب ها وجود داشته، آن بخش بندی نادرست، همواره ناهنجاری اجتماعی را دامن زده است. من در هنگام ریاست جمهوری داؤود، علیه آن نقایص، عملا دست به اعتراض بردم. در روزنامه جمهوریت نوشتم که آوردن کلمهء ملیت در تذکره نفوس، درواقع مانع ایجاد یک ملت واحد در افغانستان میشود. به ویژه نوشتن نام مذهب هندوباوران در جایگاه ملیت خود نقیصه یی بود با پیامدهای نامیمون. ولی کمتر کسی از مسؤولین آن روزگار به این حرف حق گوش فرا داد.
قصد دولتمردان بیشتر غیر علمی وبا این نیت بوده که با نشان دادن رقم نادرست اعضای خانواده واحد و ساکن افغانستان، در بالا دست، جمعیت دلخواه خود را ثابت کنند. به نظر من این روش دردی را دوا نمی کند. بلکه بالادستی های نامورد، غیر منطقی و غیرانسانی را نیرو می بخشد.
کابل پرس: دانستن ميزان جمعيت و کم و کيف آن معمولا برای حکومت ها اين فرصت را می دهد که برنامه ریزی های دقیق تری برای رشد داشته باشند. در سال
| 
