عفیف باختری

روزی که آن درخت تنومند ارّه شد
خورشید ناپدید در اعماق درّه شد

جام تَرَک تَرَک شده‏‌ام را گرفت عشق
بوسید بعد زد به زمین... ذره‌‏ذره شد

ترکید بمب قلبم و چیزی تکان نخورد‏
نبض تو کُند کُندتر... از زخم چرّه شد

یک‏‌باره زد به دور خودش دوره آسیاب
هر آن‏‌چه بود زیر دو دندان پرّه شد

گرگ آن‏‌زمان که سیر شد از این گرسنه‏‌گی
از لاک خود بر آمد و در جلد برّه شد

لِه کرد دنده‏های مرا چرخ روزگار

روحم دچار زنده‏گی روزمره شد