دکتر غفور آرزو 

سرشک ناچکیده ام
چکامه شد چکاد شد
غریو واژگان من
شراره‌های داد شد

هوا هواست صخره‌گون
و آب‌هاست موج خون
لطافت فسرده‌ هان!
اسیر انجماد شد

اراده‌های منفعل
به طرز تازه شد خجل
به خار و خاره متصل
زمان انسداد شد

درفش‌های سرنگون
فتاده غرق خاک و خون
و سربدار بود و دار
مرام ما مراد شد

و کودکی بریده‌پا
گرسنه بود و بی‌نوا
خدا خدا زد و خدا
صفیر رویداد شد

و مادری کفن به‌دوش
بسان کاوه شد سروش
جگرفشان کشید چیغ
طلوع بامداد شد

ز هر کرانه روشنی
شعار و شور میهنی
کشید نقطه‌چین خشم
نفیر امتداد شد

شعار ما، شعور ما
غریو ‌ما، غرور ما
سرور ما، حضور ما
سرود عشق و داد شد

هماره موج می‌شویم
درفش و اوج می‌شویم
سپیده سرزد و سرود :
زبان اتحاد شد

هری و بلخ و هیرمند
نماد درد و دردمند
شکوه شهر و شهروند
نوید سبززاد شد

و با گذار فصل سرد
جوانه زد غریو درد
و دست‌های هم‌صدا
کمان گرد‌باد شد

… و هم‌گرا و هم‌نوا
به درد خویشتن دوا
چنین نوشت همدلی:
بهار اعتماد شد


هانوفر
۲۶ جنوری ۲۰۲۶م